Praksja oralna
Praksja oralna to zdolność wykonywania celowych, zaplanowanych ruchów narządów mowy: uniesienia języka na prośbę, cmoknięcia, nadęcia policzków, ułożenia warg w „dzióbek”. Nie chodzi o siłę mięśni, ale o umiejętność zaplanowania ruchu i wykonania go we właściwej kolejności.
Dziecko może mieć sprawne mięśnie, a mimo to nie potrafić powtórzyć pokazanego układu ust — to właśnie trudność praksji. Obniżona praksja oralna często towarzyszy apraksji mowy, afazji dziecięcej i opóźnionemu rozwojowi mowy, dlatego jej ocena jest stałym elementem diagnozy neurologopedycznej.
Ćwiczenia praksji wplata się w zabawę: naśladowanie minek, zabawy dźwiękonaśladowcze, sekwencje ruchów przy wierszykach. Celem jest zawsze funkcja — łatwiejsze mówienie i jedzenie, nie sztuka dla sztuki.