Apraksja mowy (dziecięca apraksja mowy)

Dziecięca apraksja mowy to zaburzenie planowania i programowania ruchów potrzebnych do mówienia. Narządy mowy są sprawne, dziecko wie, co chce powiedzieć, ale jego mózg ma trudność z ułożeniem sekwencji ruchów warg, języka i podniebienia w odpowiedniej kolejności i czasie.

Charakterystyczne objawy to niespójne błędy (to samo słowo za każdym razem brzmi inaczej), trudność narastająca w dłuższych słowach, „szukanie” układu ust przed wypowiedzią oraz lepsza mowa automatyczna niż ta na prośbę. Apraksję odróżnia się od dyslalii i afazji dziecięcej, choć bywa, że zaburzenia współwystępują.

W terapii stosuje się zasady motorycznego uczenia się: dużo powtórzeń, staranny dobór materiału słownego i stopniowanie trudności. Ten nurt pracy jest tematem naszych szkoleń dla logopedów z terapii dziecięcej apraksji mowy.