Mowa bezdźwięczna

Mowa bezdźwięczna to wada wymowy polegająca na zastępowaniu głosek dźwięcznych ich bezdźwięcznymi odpowiednikami. Dziecko mówi „pułka” zamiast „bułka”, „tomek” zamiast „domek”, „kupik” zamiast „guzik”. W polszczyźnie par dźwięczna–bezdźwięczna jest kilkanaście (b–p, d–t, g–k, w–f, z–s, ż–sz i inne), dlatego ta wada potrafi mocno obniżyć zrozumiałość mowy.

Przyczyną najczęściej są trudności w pracy wiązadeł głosowych podczas artykulacji lub niedostateczne różnicowanie dźwięczności słuchem — dlatego diagnoza obejmuje badanie słuchu fonemowego i zawsze warto skontrolować także słuch fizyczny u laryngologa.

W terapii dziecko uczy się czuć różnicę między głoską dźwięczną a bezdźwięczną (np. dłonią na krtani wyczuwa drganie), a następnie utrwala dźwięczność w sylabach, słowach i zdaniach. Terapię wad wymowy prowadzimy w gabinecie — zobacz Ofertę.