Lateralizacja

Lateralizacja to przewaga jednej strony ciała nad drugą w czynnościach ruchowych: dominacja ręki, oka, ucha i nogi. Kształtuje się stopniowo w pierwszych latach życia; u większości dzieci ustala się jako jednorodna prawostronna lub lewostronna około 6. roku życia.

Lateralizacja skrzyżowana (np. dominująca prawa ręka i lewe oko) albo nieustalona, gdy dziecko wciąż używa rąk zamiennie, nie jest wadą. Może jednak utrudniać naukę czytania i pisania: sprzyja myleniu kierunków, odwracaniu liter (b–d, p–g), gubieniu się w linijkach tekstu. Dlatego przy diagnozie ryzyka dysleksji logopeda lub pedagog zwykle sprawdza także lateralizację.

Leworęczności się nie „przestawia” — to ustalenie obowiązuje w pedagogice od dawna. Dziecku leworęcznemu warto natomiast pomóc w prawidłowym ułożeniu ręki i zeszytu przy pisaniu.